Λουλούδια vs Ζαρζαβατικά

Όσο φυτρώνουν λουλούδια στα κεφάλια των γυναικών μην ανησυχείς για τίποτα. 'Οταν αρχίσουν να εγκαθίστανται ζαρζαβατικά τότε κοπάνα την!

Εξομολογήσεις γυναικών...

Τώρα... η θεία Βιβή δίνει οδηγίες ή η Νίκη; Ο νεαρός (όπως όλοι οι άντρες) ούτως ή άλλως θα αργήσει να καταλάβει τις "συνεννοήσεις γυναικών".

(Από την προετοιμασία της παράστασης "εξομολογήσεις γυναικών" του Νίκου Μανούδη).

Έμπλεος στην απουσία.

Και όσο η νύχτα γεμίζει μουσική τόσο φωτίζεται η απώλεια.
"Μάταιο ταξίδι δεν υπάρχει..."

Πολλοί άνθρωποι, φωνές, φώτα...
Δεν τρέμει όμως το φως του κεριού.
Νεύει στον ρυθμό της ψυχής μου αδιαφορώντας για τον κόσμο.

Άφησε χώρο για την έκπληξη, αλλιώς δεν έχει ελπίδα.

Διαδρομή οικεία...

Για τέσσερα, τουλάχιστον, χρόνια έκανα πολύ συχνά αυτήν την διαδρομή. Την διαδρομή που περιτριγυρίζει την Ακρόπολη. Δεν την φωτογράφησα ποτέ! Το έκανα προχθές αναζητώνας τα σημάδια και τους λόγους που κάνουν αυτόν τον χώρο να παραμένει για αιώνες ίδιος και διαφορετικός ταυτόχρονα.

Αυτές μου οι διαδρομές (που κρατούσαν λιγότερο απο μισή ώρα) έγιναν σε διάφορες εποχές και ώρες. Σε καταστάσεις έντασης ή ηρεμίας, με ιδέες να γεννιούνται και αδιέξοδα. Άλλωστε σ'αυτόν τον χώρο γεννήθηκε η σχέση μου με μία γυναίκα που με σημάδεψε.

Tribute λοιπόν στον έρωτα που ξεπηδάει απο όπου και όταν θέλει.

Από το μέσα μέρος...

Σαν να έρχονται από αλλού! Από το μέσα μέρος...

Σήμερα διάβασα (και σας το μεταφέρω) ότι: "ορθολογιστής είναι αυτός που κάνει λάθη με απόλυτη αυτοπεποίθηση". Αυτό, σε σύνδεση με το post περί βεβαιότητας, μέ έκανε και γέλασα σήμερα το πρωΐ, μετά το αγχώδες χθεσινό ξύπνημα στις τέσσερις τα ξημερώματα από τον σεισμό.

Τα καρναβάλια είναι μία κατάσταση που ποτέ δεν με συγκίνησαν ιδιαίτερα. Δεν έχω μασκαρευτεί καμμιά φορά και ούτε προβλέπεται να το κάνω. Και δεν το βάζω σε αξιολόγηση. Φέτος όμως αποφάσισα να παρακολουθήσω δύο "δρώμενα": ένα στη Νάουσα και ένα στην Κοζάνη. Της Νάουσας το είχα ξαναζήσει πρίν κάποια χρόνια, της Κοζάνης ποτέ. Οι "Μπούλες κι οι Γενίτσαροι" λοιπόν με συγκίνησαν. Το εννοώ. Μέχρι δακρύων! Θέλεις ο ήχος του ζουρνά με το νταούλι, θέλεις η σοβαρότητα που πηγάζει απο ένα αίσθημα αυθεντικής συνέχειας στα πρόσωπα των συμμετεχόντων, θέλεις η προσήλωση των θεατών; Όλα αυτά μαζί με πήραν! Και βέβαια καμμία σχέση μ'αυτό που ονομάζουμε "καρναβάλι". Το έθιμο θα υπήρχε ανεξάρτητα αν συνδέονταν με τις αποκρηές ή όχι. Έχει να πεί, φαίνεται, άλλα πράγματα.

Τό ίδιο συνέβη και στην Κοζάνη. Διαφορετική η τελετή αλλά ίδιο το κίνητρο, ίδια η αυθεντικότητα, ίδια η αντίληψη για την διασκέδαση. Και στις δύο περιπτώσεις έζησα μία απο τις καλές πλευρές της "κοινοτικής" ζωής, όπου η ατομικότητα προστίθεται διανυσματικά και εκτοξεύει τους πάντες στην καλή όχθη της ζωής.

Στην αντανάκλαση φαίνεται η πραγματική μορφή της πόλης.

Η αγωνία της ευθείας για επικράτηση καταρέει.

Η αντικατάσταση της ευθείας γίνεται με κωμικοτραγικό τρόπο, τέτοιον που ταιριάζει στα έργα της.

Για μας όμως η αντανάκλαση γίνεται ένα παράθυρο στην άλλη πραγματικότητα, την γενέθλια του νέου.

Full moon dialogue

Και η πανσέληνος επιστρέφει αδιαφο-ρώντας για τα σύννεφα στο οπτικό μου πεδίο.

Η παράσταση "2" του Παπαϊωάννου είχε μία αρτιότητα εκτελεστική (και παραγωγής) που σε εμπόδιζε να διαβάσεις το παραμέσα. Η αρτιότητα απο μόνη της είναι μία αξία και μάλιστα αξία που την έχουμε ανάγκη σε ένα τόπο της προχειρότητας και της ευκολίας. Εντάξει! Και μπράβο. Και σε σημαντικό μέρος της παράστασης αυτό το γεγονός της άρτιας, υπεύθυνης και σοβαρής performance με κράτησε παρά το γεγονός ότι η χορογραφική γλώσσα του Παπαϊωάννου χρησιμοποιούσε "φράσεις" δεδομένες είτε από άλλους καλλιτέχνες είτε απο το ίδιο του το έργο. Από ένα σημείο και μετά διαπίστωσα ένα κενό μέσα μου. Ένα κενό κρύο και με μαγιά φόβου. Αναζήτησα την πηγή του. Και την εντόπισα! Ήταν ένας υπόκωφος και δόλιος μισογυνισμός. Απουσίαζε η γυναίκα απο την παράσταση. Και η απουσία της υπογραμμιζόταν απο την "εμφάνισή" της με τρόπους φθηνούς. Παρά το γεγονός ότι η παράσταση ήταν ένα κολάζ από "σχόλια" για τον άνδρα στην καθημερινότητα, στην δουλειά, στον έρωτα, στη διασκέδαση, παρ'όλα αυτά αποτέλεσε για το δικό μου αίσθημα, μία επίθεση στην γυναίκα δια της διαγραφής. Δεν μπορείς να μιλήσεις για τον άνδρα χωρίς την "παρουσία" της γυναίκας. (Και δεν έννοώ ότι έλειπε απο τον θίασο η γυναικεία παρουσία). Δημιουργείς μία εικόνα ενός κόσμου ανάπηρου, τρομακτικού. Μπορεί κάποιοι να βιώνουν έναν τέτοιο κόσμο και η τέχνη να θέλει να τον περιγράψει.

Μένω εδώ.

Με το αίσθημα αυτού του σκοτεινού κενού μέσα μου και την απορία γιατί χειροκροτούσαν με πάθος οι γυναίκες!

Moon Airline

Έτσι!

Να ανοίγει ο ορίζοντας ως το φεγγάρι κι ακόμα παραπέρα.

Ανάλαφρο μανάβικο

Μου ζήτησε να μην γράφω τόσο βαριά πράγματα.

Μμμμ... Έχει δίκιο!

Από σήμερα, ανάλαφρα. Όσο ζυγίζει ένα μανταρίνι... ας πούμε, άντε ένα πορτοκάλι. Βρήκα πολλά στου Μοδιάνο, ξέρετε, εκείνο το περίφημο σημείο της Θεσσαλονίκης, όπου συγκεντρώνονται πολιτικοί και κάμερες για να απολαύσουν τα βομβίδια. Τρομάρα τους! Ο φίλος μου ο Στέλιος (απο το παράθυρο του γραφείου του τραβήχτηκε η φωτογραφία) αποκλείει δια βρυχηθμών την κατανάλωση οτιδήποτε απο εκεί ακόμη κι αν πεθαίνουμε της πείνας. Διατείνεται ότι οι αρουραίοι κάνουν πάρτυ άμα τη δύσει του ηλίου. Δεν του αντιστέκομαι του Παναγριώτατου!

Καλά δεν λέει να χιονίσει, αλλά ούτε και να βρέξει; Τα νεύρα μας τσατάλια. Είχαμε μάθει, πως να το κάνουμε, να αλλάζουν οι εποχές. Τώρα είμαστε σα νερόβραστοι χωρίς να ξέρουμε τι μας φταίει. Θα μου πείς εδώ οι αρκούδες, τα δέντρα, οι μέλισσες κλπ χάζεψαν, εμείς θα την γλυτώσουμε!

Μάλλον τα καταφέρνω καλύτερα στα βαριά παρά στα ανάλαφρα.

Θα την ξανακάνω την προσπάθεια.

Αυτή η πρωϊνή εικόνα από το μπαλκόνι μου, το βάφτισμα στο φώς που έρχεται, μου δίνει κουράγιο να συνεχίσω. Βέβαια, για να λέμε την αλήθεια, καμμιά φορά δεν φτάνει η ανατολή του ήλιου να ξεκινήσουμε τη μέρα μας. Φορτωθήκαμε πολύ μιζέρια, πολλές βεβαιότητες για το τί πρόκειται να συναντήσουμε και αυτά μας χτίζουν μέσα σε μια κρούστα στεγνό βούρκο που μας εμποδίζει όχι την ανατολή να δούμε αλλά ούτε τον δίπλα μας! Και πορευόμαστε βέβαιοι για όλα τα ανάποδα που θάρθουν. Κι αν δεν έρθουν; Ε' τότε χάσαμε την ευκαιρία να δούμε την ανατολή όπως είναι: αρχή ημέρας, αρχή φωτός, τέλος της νύχτας.

Θαύμαζα πάντα τους ανθρώπους που κινούνται στη ζωή τους με απόλυτες βεβαιότητες και στέρεες πεποιθήσεις. Είχα ένα αίσθημα ασφάλειας, αν τύχαινε να βρίσκομαι κοντά τους, ή ένα αίσθημα σεβασμού άν η επικοινωνία μας ήταν εκ του μακρόθεν.
Όμως αυτού του τύπου οι άνθρωποι δεν με γοήτευαν!
Αντίθετα με γοήτευαν αυτοί που είχαν τα μάτια τους ανοιχτά στο καινούργιο, γεμάτοι αμφιβολίες για το "βέβαιο" και έτοιμοι να δηλώσουν την άγνοιά τους. Με τα χρόνια μάλιστα αυτή μου η αντίληψη γίνεται όλο και πιο στέρεη. Βεβαιότητα! Τελευταία μάλιστα, κυρίως με την ανάγνωση του blog του Νίκου Δήμου και των σχολιαστών του, μου έρχεται πολύ συχνά στο μυαλό η κουβέντα του Σωκράτη: "έν οίδα ότι ουδέν οίδα". Κρύβει τεράστια πληροφορία αυτή η κουβέντα. Πληροφορία ελευθερίας!
Πώς να σταθείς απέναντι σε έναν κόσμο, ορατό και αόρατο, μικρό και μεγάλο, τώρα και πάντα, εδώ κι εκεί, θωρακισμένος μέσα σε βεβαιότητες και πεποιθήσεις; Πώς να αντικρύσεις το "άλλο", το "νέο" όταν για να γίνει αυτό θα πρέπει να παλαίψεις με τον ίδιο σου τον εαυτό που έχτισε την παρουσία του πάνω σε "βεβαιότητες";
Η προσέγγιση είναι τελείως προσωπική και δεν διεκδικεί αξιωματική αναγνώριση. Σηματοδοτεί την δική μου πορεία και ειδικώτερα αυτήν την στιγμή.


(Ακούω το πρελούδιο από το "απόγευμα ενός φαύνου" του Debussy. Και το ξανακούω!).

Για τις "βεβαιότητες" και τις "πεποιθήσεις" θέλω να επανέλθω περιγράφοντας "τους κινδύνους" από μία πορεία χωρίς αυτές.

Εύχομαι...

Η καινούργια χρονιά να είναι αλλιώτικη.

Να είμαστε λιγότερο βέβαιοι.

Να έχουμε λιγότερες "πεποιθήσεις".

Nothing compares to you...

Οι καλαμιώνες της Μικρής Πρέσπας είναι το καλύτερο περιβάλλον για το τραγούδι που με συνοδεύει τον τελευταίο καιρό.Τό Nothing compares to you της Sinead O'Connor στην εκτέλεση του Jimmy Scott απο το soundtrack της ταινίας του Αλμοδοβάρ Viva la tristeza. Αν μπορέσω θα ανεβάσω link για να ακουστεί αυτή η συγκεκριμένη εκτέλεση γιατί η πρωτότυπη, παρά ότι είναι της δημιουργού, απέχει από το αίσθημα και την λιτότητα της εκτέλεσης που προτείνω. Σήμερα θα αρκεστώ στους στίχους που ούτως ή άλλως και απο μόνοι τους είναι συγκλονιστικοί.

It's been seven hours and fifteen days

since you took your love away.

I go out every night and sleep all day

since you took your love away.

Since you've been gone I can do whatever I want,

I can see whomever I choose.

I can eat my dinner in a fancy restaurant,

but nothing, can take away these blues.

Nothing compares…

nothing compares to you.

It's been so lonely without you here

like a bird without a song.

Nothing can stop these lonely tears.

Tell me baby where did I go wrong?

I could put my arms round every girl I see

but they'd only remind me of you.

I went to the doctor, guess what he told me,

he said: “you never going to have some fun

no matter what you do”.

Nothing compares…

nothing compares to you.

All the flowers that you planted

in the backyard,

all died when you went away.

I know that living with you, baby,

was sometimes hard

but I'm willing to give it another try.

Nothing compares…

nothing compares to you.

Nothing compares…

nothing compares to you.

Nothing compares...

nothing compares to you.

Κάτω απο την ίσαλο ουρανού και γής.

Πάλι φεύγει.

Με σιγουριά.

Με αποφασιστικότητα.

Το κενό είναι από δώ μεριά, στα απόνερα της βάρκας και πίσω απο τους καλαμιώνες που αδιαφορούν.

Πανσέληνος με διαχειριστή.

Μόλις γύρισα απο την Αθήνα βρήκα στην είσοδο την διαχειριστρία να ετοιμάζεται να αναρτήσει την κατάσταση κοινοχρήστων και στο μπαλκόνι μου ΑΥΤΗΝ την πανσέληνο! Αδιαφορώ για την διαχειρίστρια και καρφώνομαι με την μηχανή στην πανσέληνο.

Καλό σου βράδυ.

Η έκθεση Em-body τελείωσε για τη Βέροια. Χθές το μεσημέρι έγινε η αποκαθήλωση που καθυστέρησε ούτως ή άλλως. Άν όλα πάνε καλά θα την ξαναστήσω στη Θεσσαλονίκη. Απολογισμός; Σε ότι αφορά εμένα: Όλα έγιναν στην ώρα τους και όπως έπρεπε. Η φωτογράφιση κράτησε μιάμιση ώρα. Κύλησε ομαλά και όπως την είχα σχεδιάσει. Η "επεξεργασία" των φωτογραφιών κράτησε μερικούς μήνες. Και δεν είχε να κάνει με τεχνικά ζητήματα αλλά κυρίως με αισθητικά. Η απόφαση να εκτεθεί ένα μέρος απο την σειρά αυτήν ελήφθει σε μερικά λεπτά. Τότε ήταν που εμφανίστηκαν τα ποιήματα του Θανάση Γεωργιάδη και χρειάστηκα την συνεργασία του Στέλιου Ψευτογκά για τα graphics. Οι στιγμές που έζησα βλέποντας τις φωτογραφίες στον τοίχο ήταν ζωντανές και με κράτησαν ξύπνιο τους τελευταίους μήνες. Είναι ένας δρόμος!

Σε ότι αφορά τους άλλους: Έκπληξη, συγκίνηση, προβληματισμός, επικοινωνία, αναγνώριση.

Ελπίζω σε συνέχεια.

Φεύγει!

Χειμώνας!

Περίκλειστος, με χαμηλές αναπνοές, με βλέμμα αργό. Τα χέρια στις τσέπες, άπραγα.

Οι πελεκάνοι θρέφουν τα μικρά τους.

Ο ψαράς πάει κι έρχεται, ιπτάμενος πάνω από κοπάδια γριβαδιών.

Να φύγω! Να φύγω!

Φεύγει...

Το μπαλκόνι μου, η πατρίδα και τα χρέη.

Εγώ ήθελα αλλά... ο blogger beta είχε άλλη γνώμη! Κάτι γίνεται με την παρουσία του avatar που εγκατέστησα και ο blogger beta μου κάνει τη χάρη όποτε θέλει να μου επιτρέπει την είσοδο στο dashboard. Θα το εκτιμούσα ιδιαίτερα άν κάποιος είχε το ίδιο πρόβλημα και το έλυσε να μου μεταφέρει την εμπειρία του.

Την φωτογραφία την τράβηξα την προηγούμενη εβδομάδα απο το μπαλκόνι μου. Έτσι η συλλογή μου με φωτογραφίες απο το μπαλκόνι (σε διάφορες στιγμές: πρωΐ, ηλιοβασίλεμα, νύχτα) πλησιάζουν τις 150. Τις χαίρομαι! Ίσως κάποια στιγμή να αποτελέσουν τη βάση για μια καινούργια έκθεση. Παρεπιπτόντως: η έκθεσή μου Em-body έληξε τυπικά αλλά στην ουσία συνεχίζεται χάρις στην καλή καρδιά των αδελφών Τσιάρα που την φιλοξενούν στο McOza (το μπαράκι τους).

Ένα θέμα που με έκανε να θυμώσω τις τελευταίες μέρες είναι μιά συνέντευξη ή άρθρο ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων, του Μίκη Θεοδωράκη. Διαμαρτύρεται, λέει, γιατί δεν του χρηματοδότησαν 17 συναυλίες για το φετεινό καλοκαίρι και ότι αυτό είναι κάτι που... "η πατρίδα του το χρωστάει" !!!
Ξέρω αρκετά καλά ότι ο Θεοδωράκης (με manager την κόρη του) είναι ο πιό ακριβοπληρωμένος έλληνας συνθέτης και ότι του παραχωρείται όποια αίθουσα ζητήσει και όποιος χώρος του γυαλίσει. Επιπλέον δε, έχουν εκτελεστεί όλα του σχεδόν τα έργα και μένουν ίσως κάποια του πρωτόλεια. Αναρωτιέμαι: πόσοι έλληνες συνθέτες εν ζωή έχουν δεί το σύνολο σχεδόν του έργου τους να εκτελείται και μάλιστα να εκτελείται πολλαπλώς και ποικιλοτρόπως. Εδώ δεν έχει εκτελεστεί καλά-καλά το σύνολο του έργου του Νίκου Σκαλκώτα! (Εγώ προσωπικά τον θεωρώ πολύ πιό σημαντικό συνθέτη απο τον Θεοδωράκη). Ή μήπως άραγε είναι λίγα τα χρήματα που εισέπραξε ιδιαίτερα μετά την μεταπολίτευση; Ήδη άρχισαν να βλέπουν το φώς της δημοσιότητας ποσά που είναι κάτι παραπάνω απο μεγάλα! Αλλά το χειρότερο απο όλα είναι αυτή η επίκληση της πατρίδας και του "χρέους" της απέναντί του. Αυτό το γεγονός μου έφερε στο νού μια πραγματική ιστορία που συνέβη στο στενό μου περιβάλλον: Στην περιοχή της Καστοριάς ζεί στις αρχές του 20ου αιώνα (επι οθωμανικής αυτοκρατορίας) ένα δάσκαλος ελληνικών. Είναι γηγενής, έχει μάθει γράμματα και τέλειωσε ελληνικό σχολαρχείο. Ζεί απο την αγροτική του δραστηριότητα, μαθαίνει γράμματα στα παιδιά της περιοχής και ταυτόχρονα συμμετέχει ενεργά στον μακεδονικό αγώνα. Μετά την απελεύθερωση το ελληνικό κράτος τον διορίζει κανονικά δάσκαλο και τον βάζει στην μισθοδοσία των δημοσίων υπαλλήλων. Ο άνθρωπος αυτός ΔΕΝ ΠΗΡΕ ΠΟΤΕ ΤΟ ΜΙΣΘΟ ΤΟΥ. Η άποψή του ήταν ότι η πατρίδα τα έχει άναγκη αυτά τα λεφτά!
Δεν αντέχω να μην κάνω την σύγκριση ανάμεσα στις δύο απόψεις για πατρίδα και χρέη.

(Το όνομα του δασκάλου δεν θα το δημοσιοποιήσω. Δεν ταιριάζει στη μνήμη του).

Καλημέρα!

Μακρά απουσία απο το blog, το γνωρίζω. Παρεμβλήθηκαν γεγονότα εξωτερικά και εσωτερικά που με βγάλαν απο τους ρυθμούς μου. Επανέρχομαι σιγά-σιγά.

Οι τοπικές εκλογές ήταν ένα απο τα γεγονότα που κυριάρχησαν στις δραστηριότητές μου τον τελευταίο καιρό. Τελείωσαν όμως και αρχίζει η περίοδος (η δύσκολη) που πρέπει οι εκλεγέντες να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα. Θα δούμε.

Προς το παρόν γεμίζουμε με εικόνες φθινοπώρου.

(Η φωτογραφία είναι απο τον Άγιο Γερμανό στις Πρέσπες. Τραβήχτηκε στις 29 Οκτωβρίου, ημέρα των γενεθλίων μου!)