Moon Airline

Έτσι!

Να ανοίγει ο ορίζοντας ως το φεγγάρι κι ακόμα παραπέρα.

Ανάλαφρο μανάβικο

Μου ζήτησε να μην γράφω τόσο βαριά πράγματα.

Μμμμ... Έχει δίκιο!

Από σήμερα, ανάλαφρα. Όσο ζυγίζει ένα μανταρίνι... ας πούμε, άντε ένα πορτοκάλι. Βρήκα πολλά στου Μοδιάνο, ξέρετε, εκείνο το περίφημο σημείο της Θεσσαλονίκης, όπου συγκεντρώνονται πολιτικοί και κάμερες για να απολαύσουν τα βομβίδια. Τρομάρα τους! Ο φίλος μου ο Στέλιος (απο το παράθυρο του γραφείου του τραβήχτηκε η φωτογραφία) αποκλείει δια βρυχηθμών την κατανάλωση οτιδήποτε απο εκεί ακόμη κι αν πεθαίνουμε της πείνας. Διατείνεται ότι οι αρουραίοι κάνουν πάρτυ άμα τη δύσει του ηλίου. Δεν του αντιστέκομαι του Παναγριώτατου!

Καλά δεν λέει να χιονίσει, αλλά ούτε και να βρέξει; Τα νεύρα μας τσατάλια. Είχαμε μάθει, πως να το κάνουμε, να αλλάζουν οι εποχές. Τώρα είμαστε σα νερόβραστοι χωρίς να ξέρουμε τι μας φταίει. Θα μου πείς εδώ οι αρκούδες, τα δέντρα, οι μέλισσες κλπ χάζεψαν, εμείς θα την γλυτώσουμε!

Μάλλον τα καταφέρνω καλύτερα στα βαριά παρά στα ανάλαφρα.

Θα την ξανακάνω την προσπάθεια.

Αυτή η πρωϊνή εικόνα από το μπαλκόνι μου, το βάφτισμα στο φώς που έρχεται, μου δίνει κουράγιο να συνεχίσω. Βέβαια, για να λέμε την αλήθεια, καμμιά φορά δεν φτάνει η ανατολή του ήλιου να ξεκινήσουμε τη μέρα μας. Φορτωθήκαμε πολύ μιζέρια, πολλές βεβαιότητες για το τί πρόκειται να συναντήσουμε και αυτά μας χτίζουν μέσα σε μια κρούστα στεγνό βούρκο που μας εμποδίζει όχι την ανατολή να δούμε αλλά ούτε τον δίπλα μας! Και πορευόμαστε βέβαιοι για όλα τα ανάποδα που θάρθουν. Κι αν δεν έρθουν; Ε' τότε χάσαμε την ευκαιρία να δούμε την ανατολή όπως είναι: αρχή ημέρας, αρχή φωτός, τέλος της νύχτας.

Θαύμαζα πάντα τους ανθρώπους που κινούνται στη ζωή τους με απόλυτες βεβαιότητες και στέρεες πεποιθήσεις. Είχα ένα αίσθημα ασφάλειας, αν τύχαινε να βρίσκομαι κοντά τους, ή ένα αίσθημα σεβασμού άν η επικοινωνία μας ήταν εκ του μακρόθεν.
Όμως αυτού του τύπου οι άνθρωποι δεν με γοήτευαν!
Αντίθετα με γοήτευαν αυτοί που είχαν τα μάτια τους ανοιχτά στο καινούργιο, γεμάτοι αμφιβολίες για το "βέβαιο" και έτοιμοι να δηλώσουν την άγνοιά τους. Με τα χρόνια μάλιστα αυτή μου η αντίληψη γίνεται όλο και πιο στέρεη. Βεβαιότητα! Τελευταία μάλιστα, κυρίως με την ανάγνωση του blog του Νίκου Δήμου και των σχολιαστών του, μου έρχεται πολύ συχνά στο μυαλό η κουβέντα του Σωκράτη: "έν οίδα ότι ουδέν οίδα". Κρύβει τεράστια πληροφορία αυτή η κουβέντα. Πληροφορία ελευθερίας!
Πώς να σταθείς απέναντι σε έναν κόσμο, ορατό και αόρατο, μικρό και μεγάλο, τώρα και πάντα, εδώ κι εκεί, θωρακισμένος μέσα σε βεβαιότητες και πεποιθήσεις; Πώς να αντικρύσεις το "άλλο", το "νέο" όταν για να γίνει αυτό θα πρέπει να παλαίψεις με τον ίδιο σου τον εαυτό που έχτισε την παρουσία του πάνω σε "βεβαιότητες";
Η προσέγγιση είναι τελείως προσωπική και δεν διεκδικεί αξιωματική αναγνώριση. Σηματοδοτεί την δική μου πορεία και ειδικώτερα αυτήν την στιγμή.


(Ακούω το πρελούδιο από το "απόγευμα ενός φαύνου" του Debussy. Και το ξανακούω!).

Για τις "βεβαιότητες" και τις "πεποιθήσεις" θέλω να επανέλθω περιγράφοντας "τους κινδύνους" από μία πορεία χωρίς αυτές.

Εύχομαι...

Η καινούργια χρονιά να είναι αλλιώτικη.

Να είμαστε λιγότερο βέβαιοι.

Να έχουμε λιγότερες "πεποιθήσεις".

Nothing compares to you...

Οι καλαμιώνες της Μικρής Πρέσπας είναι το καλύτερο περιβάλλον για το τραγούδι που με συνοδεύει τον τελευταίο καιρό.Τό Nothing compares to you της Sinead O'Connor στην εκτέλεση του Jimmy Scott απο το soundtrack της ταινίας του Αλμοδοβάρ Viva la tristeza. Αν μπορέσω θα ανεβάσω link για να ακουστεί αυτή η συγκεκριμένη εκτέλεση γιατί η πρωτότυπη, παρά ότι είναι της δημιουργού, απέχει από το αίσθημα και την λιτότητα της εκτέλεσης που προτείνω. Σήμερα θα αρκεστώ στους στίχους που ούτως ή άλλως και απο μόνοι τους είναι συγκλονιστικοί.

It's been seven hours and fifteen days

since you took your love away.

I go out every night and sleep all day

since you took your love away.

Since you've been gone I can do whatever I want,

I can see whomever I choose.

I can eat my dinner in a fancy restaurant,

but nothing, can take away these blues.

Nothing compares…

nothing compares to you.

It's been so lonely without you here

like a bird without a song.

Nothing can stop these lonely tears.

Tell me baby where did I go wrong?

I could put my arms round every girl I see

but they'd only remind me of you.

I went to the doctor, guess what he told me,

he said: “you never going to have some fun

no matter what you do”.

Nothing compares…

nothing compares to you.

All the flowers that you planted

in the backyard,

all died when you went away.

I know that living with you, baby,

was sometimes hard

but I'm willing to give it another try.

Nothing compares…

nothing compares to you.

Nothing compares…

nothing compares to you.

Nothing compares...

nothing compares to you.

Κάτω απο την ίσαλο ουρανού και γής.

Πάλι φεύγει.

Με σιγουριά.

Με αποφασιστικότητα.

Το κενό είναι από δώ μεριά, στα απόνερα της βάρκας και πίσω απο τους καλαμιώνες που αδιαφορούν.

Πανσέληνος με διαχειριστή.

Μόλις γύρισα απο την Αθήνα βρήκα στην είσοδο την διαχειριστρία να ετοιμάζεται να αναρτήσει την κατάσταση κοινοχρήστων και στο μπαλκόνι μου ΑΥΤΗΝ την πανσέληνο! Αδιαφορώ για την διαχειρίστρια και καρφώνομαι με την μηχανή στην πανσέληνο.

Καλό σου βράδυ.

Η έκθεση Em-body τελείωσε για τη Βέροια. Χθές το μεσημέρι έγινε η αποκαθήλωση που καθυστέρησε ούτως ή άλλως. Άν όλα πάνε καλά θα την ξαναστήσω στη Θεσσαλονίκη. Απολογισμός; Σε ότι αφορά εμένα: Όλα έγιναν στην ώρα τους και όπως έπρεπε. Η φωτογράφιση κράτησε μιάμιση ώρα. Κύλησε ομαλά και όπως την είχα σχεδιάσει. Η "επεξεργασία" των φωτογραφιών κράτησε μερικούς μήνες. Και δεν είχε να κάνει με τεχνικά ζητήματα αλλά κυρίως με αισθητικά. Η απόφαση να εκτεθεί ένα μέρος απο την σειρά αυτήν ελήφθει σε μερικά λεπτά. Τότε ήταν που εμφανίστηκαν τα ποιήματα του Θανάση Γεωργιάδη και χρειάστηκα την συνεργασία του Στέλιου Ψευτογκά για τα graphics. Οι στιγμές που έζησα βλέποντας τις φωτογραφίες στον τοίχο ήταν ζωντανές και με κράτησαν ξύπνιο τους τελευταίους μήνες. Είναι ένας δρόμος!

Σε ότι αφορά τους άλλους: Έκπληξη, συγκίνηση, προβληματισμός, επικοινωνία, αναγνώριση.

Ελπίζω σε συνέχεια.

Φεύγει!

Χειμώνας!

Περίκλειστος, με χαμηλές αναπνοές, με βλέμμα αργό. Τα χέρια στις τσέπες, άπραγα.

Οι πελεκάνοι θρέφουν τα μικρά τους.

Ο ψαράς πάει κι έρχεται, ιπτάμενος πάνω από κοπάδια γριβαδιών.

Να φύγω! Να φύγω!

Φεύγει...

Το μπαλκόνι μου, η πατρίδα και τα χρέη.

Εγώ ήθελα αλλά... ο blogger beta είχε άλλη γνώμη! Κάτι γίνεται με την παρουσία του avatar που εγκατέστησα και ο blogger beta μου κάνει τη χάρη όποτε θέλει να μου επιτρέπει την είσοδο στο dashboard. Θα το εκτιμούσα ιδιαίτερα άν κάποιος είχε το ίδιο πρόβλημα και το έλυσε να μου μεταφέρει την εμπειρία του.

Την φωτογραφία την τράβηξα την προηγούμενη εβδομάδα απο το μπαλκόνι μου. Έτσι η συλλογή μου με φωτογραφίες απο το μπαλκόνι (σε διάφορες στιγμές: πρωΐ, ηλιοβασίλεμα, νύχτα) πλησιάζουν τις 150. Τις χαίρομαι! Ίσως κάποια στιγμή να αποτελέσουν τη βάση για μια καινούργια έκθεση. Παρεπιπτόντως: η έκθεσή μου Em-body έληξε τυπικά αλλά στην ουσία συνεχίζεται χάρις στην καλή καρδιά των αδελφών Τσιάρα που την φιλοξενούν στο McOza (το μπαράκι τους).

Ένα θέμα που με έκανε να θυμώσω τις τελευταίες μέρες είναι μιά συνέντευξη ή άρθρο ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων, του Μίκη Θεοδωράκη. Διαμαρτύρεται, λέει, γιατί δεν του χρηματοδότησαν 17 συναυλίες για το φετεινό καλοκαίρι και ότι αυτό είναι κάτι που... "η πατρίδα του το χρωστάει" !!!
Ξέρω αρκετά καλά ότι ο Θεοδωράκης (με manager την κόρη του) είναι ο πιό ακριβοπληρωμένος έλληνας συνθέτης και ότι του παραχωρείται όποια αίθουσα ζητήσει και όποιος χώρος του γυαλίσει. Επιπλέον δε, έχουν εκτελεστεί όλα του σχεδόν τα έργα και μένουν ίσως κάποια του πρωτόλεια. Αναρωτιέμαι: πόσοι έλληνες συνθέτες εν ζωή έχουν δεί το σύνολο σχεδόν του έργου τους να εκτελείται και μάλιστα να εκτελείται πολλαπλώς και ποικιλοτρόπως. Εδώ δεν έχει εκτελεστεί καλά-καλά το σύνολο του έργου του Νίκου Σκαλκώτα! (Εγώ προσωπικά τον θεωρώ πολύ πιό σημαντικό συνθέτη απο τον Θεοδωράκη). Ή μήπως άραγε είναι λίγα τα χρήματα που εισέπραξε ιδιαίτερα μετά την μεταπολίτευση; Ήδη άρχισαν να βλέπουν το φώς της δημοσιότητας ποσά που είναι κάτι παραπάνω απο μεγάλα! Αλλά το χειρότερο απο όλα είναι αυτή η επίκληση της πατρίδας και του "χρέους" της απέναντί του. Αυτό το γεγονός μου έφερε στο νού μια πραγματική ιστορία που συνέβη στο στενό μου περιβάλλον: Στην περιοχή της Καστοριάς ζεί στις αρχές του 20ου αιώνα (επι οθωμανικής αυτοκρατορίας) ένα δάσκαλος ελληνικών. Είναι γηγενής, έχει μάθει γράμματα και τέλειωσε ελληνικό σχολαρχείο. Ζεί απο την αγροτική του δραστηριότητα, μαθαίνει γράμματα στα παιδιά της περιοχής και ταυτόχρονα συμμετέχει ενεργά στον μακεδονικό αγώνα. Μετά την απελεύθερωση το ελληνικό κράτος τον διορίζει κανονικά δάσκαλο και τον βάζει στην μισθοδοσία των δημοσίων υπαλλήλων. Ο άνθρωπος αυτός ΔΕΝ ΠΗΡΕ ΠΟΤΕ ΤΟ ΜΙΣΘΟ ΤΟΥ. Η άποψή του ήταν ότι η πατρίδα τα έχει άναγκη αυτά τα λεφτά!
Δεν αντέχω να μην κάνω την σύγκριση ανάμεσα στις δύο απόψεις για πατρίδα και χρέη.

(Το όνομα του δασκάλου δεν θα το δημοσιοποιήσω. Δεν ταιριάζει στη μνήμη του).

Καλημέρα!

Μακρά απουσία απο το blog, το γνωρίζω. Παρεμβλήθηκαν γεγονότα εξωτερικά και εσωτερικά που με βγάλαν απο τους ρυθμούς μου. Επανέρχομαι σιγά-σιγά.

Οι τοπικές εκλογές ήταν ένα απο τα γεγονότα που κυριάρχησαν στις δραστηριότητές μου τον τελευταίο καιρό. Τελείωσαν όμως και αρχίζει η περίοδος (η δύσκολη) που πρέπει οι εκλεγέντες να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα. Θα δούμε.

Προς το παρόν γεμίζουμε με εικόνες φθινοπώρου.

(Η φωτογραφία είναι απο τον Άγιο Γερμανό στις Πρέσπες. Τραβήχτηκε στις 29 Οκτωβρίου, ημέρα των γενεθλίων μου!)

Αγαπητέ Δημήτρη,
Στην τελευταία μας συνάντηση συζητήσαμε, με αφορμή τις επικείμενες τοπικές εκλογές, την κατεύθυνση που θα έπρεπε να ακολουθήσει η πόλη μας. Θα ήθελα να επισημάνω ότι υπάρχουν δύο προβλήματα όταν συζητάμε τέτοιων διαστάσεων θέματα.
Το πρώτο πρόβλημα είναι ότι καλούμαστε να περιγράψουμε ένα όνειρό μας με όρους πρακτικούς. Και εξηγούμαι: πώς να μιλήσεις για την πόλη που ονειρεύεσαι χωρίς να μιλήσεις για πολεοδομία, για οικονομία, για διοίκηση, για κοινωνική οργάνωση, για εκπαίδευση, για δημόσια υγεία; Αν δεν προσεγγίσουμε την έννοια της «πόλης» μέσα από όλες αυτές τις παραμέτρους (και άλλες που δεν αναφέρθηκαν) τότε το όνειρο παύει να είναι όνειρο και παραμένει το πολύ-πολύ μια ευχή. Παρ’όλα αυτά όμως δεν είναι δυνατόν να μιλήσεις για τις παραμέτρους που προανέφερα αν δεν περιέχονται όλα αυτά σε ένα όνειρο. Αυτό είναι το πρόβλημα: Η ισορροπία ανάμεσα στην πραγματικότητα ενός ονείρου και στην οραματική διάσταση της πραγματικότητας. Όμως είναι φανερό ότι ο προβληματισμός αυτός αποτελεί στοιχείο και ευθύνη των πολιτικών που καλούνται να διοικήσουν πόλη. Δηλαδή οι άρχοντές μας καλούνται να έχουν και όραμα και την δυνατότητα να το διαχειριστούν πρακτικά. Αυτό βέβαια είναι μια κουβέντα χιλιοειπωμένη και ταλαιπωρημένη αλλά δεν παύει να είναι αληθινή. Και το γεγονός ότι δεν συμβαίνει πάντα οι δήμαρχοι και οι σύμβουλοι να ακολουθούν ένα όνειρο για την πόλη αλλά περιορίζονται είτε σε ένα προσωπικό «όνειρο» είτε σε μια «πρακτική» διαχείριση δεν αναιρεί την σοβαρότητα της διαπίστωσης ότι χρειαζόμαστε και το όραμα-όνειρο και την δυνατότητα υλοποίησής του.
Το δεύτερο πρόβλημα είναι ότι η εποχή μας έχει διαρρήξει τις σχέσεις της με το όνειρο, την ουτοπία, το όραμα χωρίς δυστυχώς να τα αντικαταστήσει με κάτι άλλο. Και δεν μιλώ με όρους φιλολογικούς αλλά αποκλειστικά με όρους ψυχικούς. Δεν τολμούμε ακόμη και σε προσωπικό επίπεδο, να ονειρευτούμε. Αυτολογοκρινόμαστε αφαιρώντας από την καθημερινότητά μας κάθε στοιχείο που παραπέμπει σε οραματικές καταστάσεις, αποσυνδέοντας την πραγματικότητά μας από την πηγή που την αρδεύει: το όνειρο. Στη θέση του βάζουμε την εικονική πραγματικότητα της τηλεόρασης. Υποκατάστατο και μάλιστα δωρεάν. Και βέβαια δεν τολμούμε, όταν υπάρχει όνειρο, να το διατυπώσουμε δημόσια γιατί η ατμόσφαιρα γύρω μας είναι αρκούντως χλευαστική και θα διαλύσει στη γέννησή της κάθε προσπάθεια παρόμοιας έκφρασης.
Τα δύο αυτά προβλήματα παρατέθηκαν για να υπογραμμίσουν την αξία και την αναγκαιότητα του ονείρου όταν σκεφτόμαστε για τα δημόσια πράγματα. Σε ότι με αφορά προσωπικά δεν παραιτούμαι από το όνειρο και η ενασχόλησή μου με την πολιτική έχει ακριβώς αυτήν την στόχευση: να μπει το ψυχικό αίσθημα στην πολιτική.

Em-body

Έρχομαι,
Με τον απήγανο σείοντας την αυλαία του βορρά, με το βορρά
αποκλείοντας τ'αηδόνια.

[Σύμπαντα νοητά και κόσμοι ανέφικτοι πρώτη σιωπή του αιωνίου
μες στην ποιότητα πλέω σημείο γεωμετρικό ο γυμνός.]

Φύλλο της δάφνης φύλλο της ζωής που σύρει έλκοντας και το κλαδί
της λεύκας, η ευτυχία στιγμή, μια πόρτα στο φώς νοείται.

Καλό Χειμώνα!

Καλημέρα!
Σε αντίθεση με την χθεσινή μέρα (που έκλεισε ένα τριήμερο με πυρετούς, ιδρώματα, πονοκεφάλους κλπ) αποβραδίς φάνηκε ότι αλλάζουν τα πράγματα. Δύο τηλεφωνήματα και μία βραδυνή συνάντηση με συγγενή που πρωτογνώρισα (!) διόρθωσαν τα πράγματα και λειτούργησαν θεραπευτικά. Αίσθηση ότι ξεκολάω απο τον πάτο του πηγαδιού. Καλό χειμώνα!

Μερικές φωτογραφίες, μία ισορροπημένη διάθεση, μαύρισμα του φορτηγατζή (απο τα πολλά χιλιόμετρα που κάναμε φέτος) και το καλοκαίρι τελείωσε ως χρόνος "διακοπών". Συνεχίζει ως θερμοκρασία. Επιστροφή στα προβλήματα, στην δουλειά και στην πολιτική. Εκλογές εν όψει. γρήγορα θα αρχίσουμε να μιλάμε για την πόλη και την φυσιογνωμία της (την παρούσα και την ποθητή). Πρός το παρόν καλημέρα.

Ο τόπος και το φώς. Γίνεται ανάλαφρη η ψυχή, τα αισθήματα, οι σκέψεις. Κι άς προσπαθούν οι άνθρωποι με την ματαιοδοξία τους να ορθώσουν ντουβάρια για να κατακτήσουν τον τόπο και να φράξουν το φώς. το μόνο που καταφέρνουν είναι να υπογραμμίζουν τη μικρότητά τους.
Καλοί φίλοι, εξαιρετικό φαγητό, καλό κρασί και η μέρα γέμισε. Συμπληρώσαμε τα απλόχερα δώρα του τόπου και του φωτός με τα καλά λόγια.
Ακόμη και οι στενοχώριες σαν να γλυκάνανε, νάγιναν πιό μελαγχολικές και λιγώτερο οδυνηρές.
Ευγνωμοσύνη για όλα.

Παιχνίδια με τον χρόνο.

Βρήκα μια ξεχασμένη φωτογραφία και "διαβάζω" σ'αυτήν, συμπυκνωμένα, όλα όσα εδώ και καιρό με κάνουν να κοιτώ με απορία γύρω μου.
Ο χρόνος είναι εκεί. Πάντα!
Επικρεμάμενος, ακίνητος.
Το κορίτσι είναι που κινείται!
Πρός τα πού; Μέσα στον φωτεινό κύκλο!
Εγκλωβισμένη;
Έτσι φαίνεται. Ή μάλλον αυτό βλέπει. Δεν μπορεί να δεί έξω απο τον κύκλο που ορίζει το φώς της. Δεν μπορεί να δεί όπως βλέπω εγώ κι εσύ που είμαστε απ'έξω. Τον κόσμο της τον ορίζει ο φωτεινός κύκλος και το ρολόϊ. Τόσο απλά! Παρά το γεγονός ότι αυτός που κινείται είναι το κορίτσι και κανένας άλλος, φαίνεται σαν το ρολόϊ και ο κύκλος να ορίζουν τα πλαίσια και τους κανόνες του παιχνιδιού. Όμως η κίνηση, το "θέλω", η ζωή, δεν ανήκουν ούτε στο ρολόϊ, ούτε στον κύκλο (που θα μπορούσε να ήταν γραμμή απο κιμωλία). Ανήκουν αποκλειστικά στο κορίτσι που παίζοντας ανακαλύπτει την αλήθεια και αφήνει το ρολόϊ στην ακινησία του και τον φωτεινό κύκλο σαν ένα φάντασμα που το διαπερνάει όποτε θέλει. Είναι βέβαιη πιά ότι ο κόσμος της επεκτείνεται πιό πέρα, τουλάχιστον έως εκεί που βρίσκομαι εγώ, στημένος για να την απο-θανατίσω.



Αχαλινωτόπουλος-ΥΑΚΙΝΘΟΣ
(Sunborn - Dream)

... -Αν θες να μάθεις που θα πας
και να σωθείς γυρεύεις,
παιδί να γίνεις, μάτια μου,

στο μύθο να πιστεύεις.

Ο Ταχυδρόμος.

Είναι η φωτογραφία που ετοιμάστηκε για το προηγούμενο post αλλά δεν μας επέτρεψε το ανέβασμά της ένα τεχνικό πρόβλημα. Ειδοποιεί για την απώλεια και ταυτόχρονα νεύει την πρόσκληση.

Παρόν το κενό, παρόν και το δοχείο του.

Στο θέμα του Άλεξ θα επανέλθουμε σύντομα. Ήδη η συζήτηση στη Βέροια άρχισε και φαίνονται οι πρώτες "διατάξεις" απόψεων. Είναι ευκαιρία, δεν θα πάψουμε να το λέμε, να λειτουργήσει το δράμα ώς την κάθαρση.

Για τον ταχυδρόμο.
Είναι μερικές μέρες τώρα που έχω την εντύπωση πως κινείται δίπλα και πίσω μου ένας ταχυδρόμος. Με το καπέλλο, την τεράστια δερμάτινη τσάντα του και το χέρι του απλωμένο να περιμένει να παραλάβει το γράμμα που δεν έχω γράψει ακόμη.
Δεν έχω παραλήπτη.
Αλλά αυτός εκεί! Περιμένει.
Ο ταχυδρόμος. Αναρωτιέμαι άν έχει μετοχή στα δρώμενα. Αν έχει, τότε του χρωστάω ένα γράμμα. Άν δεν έχει, τότε μένω με το ερώτημα.
Είναι ακόμη εδώ!

Η Βέροια του Άλεξ

Η εξαφάνιση του Άλεξ σημάδεψε με τραγικό τρόπο την πόλη. Σαν να άδειασε το σπίτι μας. Σαν να έμεινε άδειο το τραπέζι να χάσκει στον κόσμο. Αλλά το άδειο σπίτι και το κενό τραπέζι είναι ταυτόχρονα ανοιχτές προσκλήσεις. Περιμένουν. Η πόλη μας φάνηκε για μια στιγμή να κονιορτοποιείται από το βάρος της απώλειας και από την ένταση της δημοσιότητας. Είχαμε όμως την τύχη να ζεί ανάμεσά μας η μητέρα του Άλεξ, η Νατέλα. Με την στάση, τό ήθος και την αξιοπρέπειά της μας δείχνει το δρόμο. "Μιλήστε!!!", λέει... Και αυτό το "μιλήστε" σημαίνει: κοινωνείστε την έκπληξη, τον πόνο, τον φόβο, την ελπίδα και την προσδοκία. Αυτήν την φορά η πόλη πρέπει να αδράξει την ευκαιρία. Να μιλήσουμε. Να μιλήσουμε γι αυτά που συμβαίνουν στα σπίτια μας, στα σχολεία, στον δρόμο. Να μιλήσουμε για την δημοσιότητα, για την ευθύνη, για την κοινωνικότητα σε αντίθεση με την ομαδικότητα. Να βάλουμε με θάρρος το χέρι στις πληγές. Δικές μας είναι. Και όλα αυτά όχι γιατί είμαστε μια πόλη "ειδικών" συνθηκών αλλά γιατί σε μάς έλαχε η ευκαιρία να ανοίξουμε μια συζήτηση που αφορά όλη την ελληνική κοινωνία.