31 Οκτωβρίου, 2008

Ου γαρ το μικρόν μικρόν όταν εις μέγα εκφέρει


Από την ποιητική συλλογή ΩΔΕΣ του Θανάση Γεωργιάδη, απόσπασμα απο την Δεκάτη Πέμπτη Ωδή (στον Στέργιο Ψευτογκά).



...........................................................................


Γιατί αγαπώ; λες. Οι κόρες του χωριού μου ερωτεύονται μονάχα ήρωες στα
νυχτέρια
κι εγώ λοιδορώ τον διστακτικό ομιλητή, που διακόπτει την αρμονία της
μέρας
επιλέγοντας τους λίγους αντί των πολλών. Δεν επαρκώ γι'αυτούς, για
κείνους.

Προπαγανδίζω τον ήλιο ως εξομολόγηση, αφηγούμαι συνεχίζοντας την ιστορία
της σελήνης και των άστρων.
Δεν έχω τίποτε να μετρήσω μαζί σας. Και ξέρω το μέγεθος είναι θέμα
αντίληψης προπάντων
ότι εννέα ζωές σφύζουν σε μια σταγόναν νερό.
Θα ήταν προτιμότερο να έγραφα στίχους, εντοιχίζοντας σ'αυτούς φάρμακα
δραστικά
να διακινδύνευα την ύπαρξη μου πριν από την βαλανιδιά ακόμη.

Δίχως το σώμα ούτ'εσείς ούτ'εγώ μπορούμε να πεθάνουμε
αν δεν υπάρξουμε μέσα σ'αυτό πρώτα.

Αστέριος Αμασείας, λοιπόν, προ της γεννήσεώς μου δήθεν διατελούσα.
Λέω το σύνθημα και παραμερίζουν τα κλαδιά των θάμνων
το λέω γνωρίζοντας πως μια λέξη είναι πάντα μια λέξη μόνο.
Γι'αυτό δανείζομαι το δικό σας σπαθί ν'αναμετρηθώ με τους
χωροφυλάκους
εις μνήμην της γενεάς μου. Πλημμύρισε από χολή ο τόπος
ο βόρβορος των κυνικών απο τις γειτονιές των φαύλων
ξεχειλίζοντας ως τη θάλασσα αρνείται την τέχνη μου
και κάθε τέχνη
γι'αυτό με βλέπετε να φεύγω υγιής και ερωτικός με συνοδεία πελώρια
ερωτηματικά.

Μπαίνω επομένως στο σύθαμπο και ακροώμαι.

Επειδή η άγνοια είναι στέρηση και όχι έξη φυσική
τα μαριγούλια προωθούνται ανθισμένα ως τους στρατώνες
κι οι άλλοι άνθρωποι έπαψαν να γεύονται τα φιλιά.

Η ύλη στασιάζει προς τον εαυτό της κι όσα παρήγαγε
καρποί που πολεμούν ένας τον άλλον.

Επειδή περιελισσόμενος έφτασα στου φωτός τα όρια
λέγοντας πως είμαι σποδός και φορά προς τα άνω
οι θρύλοι μου πληθαίνουν.
Πέρα από το κενό αναγεννιέμαι και υπολογίζω
το κόστος της συνέπειας καινοποιός.
Το κάλλος του φωτός επιθυμώ, επειδή ποτέ δεν
έλειψα από τον χώρο του φωτός εδώ.
Οι στατιστικές δεν με λαμβάνουν υπόψη τους
κι εγώ μόνο για τον εαυτό μου μπορώ να μιλώ.

Αρχή οδού. Καρποφορεί η μέρα.

Εδώ ο τόπος του φωτός απ'τα σπίτια.
Δυνάμεις αδιάστατες εκ του μη όντος
προβάλουνε φυτά, του ρόδου τ'άνθος χαμηλό
μες το χορτάρι.
Της ύλης σώματα περιδινούνται άγνωστα
ψελλίζοντας την ποίηση ενός κόσμου άλλου

ου γαρ το μικρόν μικρόν όταν εις μέγα εκφέρει.

29 Οκτωβρίου, 2008

Στην Μονή της Χώρας
















Αυτή τη φορά η Πόλη μου χάρισε ένα πρωϊνό αλλιώτικο.
Στη Μονή της Χώρας.

Η μεγάλη Τέχνη δεν έχει ούτε χρόνο, ούτε τόπο. Είναι εκεί ως υπόσταση της ουσίας των πραγμάτων. Ίσως και σαν υπόσταση του υπερούσιου.

Χαρά.

Συγκίνηση.

Ζωή.





08 Οκτωβρίου, 2008

Χωρίς ανάρτηση

Επτά μήνες χωρίς ανάρτηση. Οδηγώντας σε σκληρά καλντερίμια. Πόνος στη μέση.

Διάβαζω τις αναρτήσεις αλλονών και αναρωτιέμαι πότε θα φτιάξω τη δική μου. Ξυπνάει όμως μέσα μου ο "ποιητής", αρπάζει το λάπτοπ, και νάτος!!! Μπροστά σας για ξεμπρόστιασμα. Φταίει και εκείνη η γαλανομάτα που, πές-πές, με έπεισε να γράψω στο βλογ της, τι με συγκινεί, τι με πονεί και τι με σφάζει.

Σας παραδίδω λοιπόν απόψε δύο άσχετα μεταξύ τους πράγματα: μια φωτογραφία και ένα σενάριο ταινίας.







Στα δεξιά της ελευθερίας

κοιμάται ο φόβος.

Στ'αριστερά της χορεύει

γυμνός ο έρωτας.

Σκαρφαλώνω στο παράθυρο

να δώ,

και συναντώ τα μάτια σου.
.
.
.

23 Απριλίου, 2008

Στην Πηνελόπη της ψυχής μας


Έρχονται στιγμές που σταματάς. Έτσι, για να πάρεις μια ανάσα, να κοιτάξεις γύρω σου, να ακούσεις. Κάνεις μια στάση για να διηγηθείς στον άλλον την περιπέτειά σου. Για να δώσεις την αναφορά σου. Και είναι σαν ο χρόνος να μην κινείται σε ευθεία, αλλά να μας περιβάλει από παντού. Τότε αποκτάει μιαν άλλην αξία η διήγηση, γιατί περιγράφει τα περασμένα και τα μελλούμενα ταυτόχρονα.
Έτσι κι απόψε. Στέκομαι μπροστά σας φορτωμένος το φορτίο της δικής μου οδύσσειας που δεν διαφέρει από τη δική σας. Το ταξίδι. Είτε αρχίζει, είτε τελειώνει δεν έχει σημασία. Δεν μετριέται με κανένα μέτρο. Αλλά είναι εκεί για όλους μας και περιμένει να το διηγηθούμε ή να το ονειρευτούμε.
Ας διηγηθούμε λοιπόν την οδύσσεια της ψυχής μας με τραγούδια, με μια γλώσσα που φτιάχτηκε για να κοινωνούμε το μέσα μας.
Κι ας αφιερώσουμε την βραδιά στο πρόσωπο που μας περιμένει στο τέλος κάθε ταξιδιού μας.
Στην Πηνελόπη της ψυχής μας.

16 Δεκεμβρίου, 2007

Che gelida manina

Σε δρόμους ρεματιές, με όχθες σκοτεινό γυαλί,
είδωλα εξ αντανακλάσεως περιφέρονται ακέφαλα.
Δεν τους γνωρίζω. Δεν έχουν μάτια.
Και πάλι.
Σε δρόμους ρεματιές, με όχθες σκοτεινό γυαλί,
βλέπω το είδωλό μου σε στάση προσοχής.
Με το δεξί αναρτημένο σε αναμονή.
Κάνει κρύο.
Che gelida manina!
Βάλτα στο στήθος μου διαπεραστικά.
Είναι μακρύς ο δρόμος.




28 Νοεμβρίου, 2007

Μέρα γόνιμη



Ζώνες ερυθρού, φως, ξεσπά η μέρα
προτείνοντας το μάγουλο στον άνεμο.
Στέκω με το ερώτημα ανά χείρας
γυμνός, βέβαιος, στο στήθος σταματάς.
Πού πας;

Εκεί, στις ράγες του αποτυπώματος της παλάμης μου,
αναζητώ ξανά το που δεν έχει όνομα.
Εκεί στον τόπο της ζητιανιάς. Ελεήμων, ελέησόν με.


Να λοιπόν πώς ξέσπασε η μέρα γόνιμη.

19 Νοεμβρίου, 2007

Πώς από δω;

Εκτός σχεδίου περιγράφεται το σχήμα
σύνολης της ύπαρξης
κι ας παραμυθιάζομαι πως με κανόνα
και ρυθμό θα βρω το μέτρο.
Εκτός σχεδίου μυριοστή φορά που βρίσκω
ανθούς, βλαστούς, φωνές και ρίζες
αναριθμητικής και αριθμητικής όντα επώνυμα
που με κοιτούν περίεργα και λένε:
Πώς από δω;