Αντίδωρο

Τα πράγματα γύρω μας μεταμορφώνονται ή φωτίζονται παρακολουθώντας τις μέσα μας εξελίξεις. Δεν υπάρχει "αντικειμενικός" κόσμος. Να μην πώ ότι δεν υπάρχει κόσμος άν δεν υπάρχω. Γιατί, πώς γίνεται ξαφνικά το βράδυ να βγαίνω απο το σπίτι, να με παίρνει η μυρωδιά από το αγιόκλημα της αυλής, να νιώθω προνομιούχος και ευτυχισμένος που μου συμβαίνει αυτό, και σήμερα το πρωί, ύστερα απο ένα SMS, το ίδιο αγιόκλημα να μου φαίνεται ένα συνοθύλευμα απο φύλλα και κλαδιά; "Αντικειμενικά" το αγιόκλημα παραμένει το ίδιο (άντε νάκανε τα τσίσα του ο αδέσποτος σκύλος της γειτονιάς) αλλά για μένα σήμερα είναι αυτό που λέω: μια ενόχληση. Όμως αυτό το αγιόκλημα που μου χάρισε αυτή τη στιγμή ευφορίας, χωρίς να μου ζητήσει ούτε κάν την αναγνώριση, του χρωστάω ευγνωμοσύνη. Για να ξαναδώ λοιπόν τον κόσμο φωτισμένο στρώνω τραπέζι με αντί-δωρα. Ένα απο αυτά το παραθέτω σ αυτό το πόστ. Είναι μια φωτογραφία, απο τις 340 που τράβηξα στην παράσταση της Σοφίας. Μία σειρά απο αυτές θα τις εκθέσω το Σεπτέμβριο (σαν αντίδωρο).
Φαίνεται πως για ν'αλλάξει το μέσα μας, άρα και ο κόσμος, χρειάζεται να δώσουμε. Ότι έχουμε. Τα λάθη, τις παραλείψεις, τις αδυναμίες, τις δυνατότητες και τις πληγές μας.

Καλημέρα!!!

(Ζωή της ζωής μου)

Καλημέρα,

Πέρασαν αρκετές μέρες απο το τελευταίο post. Συνέβησαν αρκετά γεγονότα. Καί μέσα μου και γύρω μου. Αυτή τη στιγμή είμαι φορτωμένος απο τις εικόνες του Αγίου Όρους απο όπου γύρισα χθές το απόγευμα. Πάλι η ίδια αίσθηση. Η ίδια όπως όλα αυτά τα είκοσι και... χρόνια που το επισκέπτομαι: η θαλπωρή και ο "φωτισμός" στις ακολουθίες. Το τοπίο, η αρχιτεκτονική, τα έργα τέχνης, οι θησαυροί δεν μ'αφήνουν αδιάφορο αλλά αυτό που νοσταλγώ όταν φεύγω απο κει είναι οι νυκτερινές ακολουθίες. Νιώθω ότι υπάρχω! Οτι βρίσκομαι, εγώ, ολόκληρος, παρών σε τόπο και χρόνο και ταυτόχρονα πέρα απο τόπο και χρόνο. Και φωτίζεται η ζωή μου σε όλες της τις γωνιές. Δεν μπορώ να κρυφτώ.

Και η επαναφορά στόν "κόσμο" έγινε χθές με δραματικό τρόπο. Με ένα τηλεφώνημα έσβησαν οι οσμές του θυμιάματος, οι εικόνες φωτός και ο ήχος ανθρώπινων βημάτων στο δάσος. Με ένα τηλεφώνημα! Έκανα πάλι το ίδιο λάθος. Ξέχασα πόσο ευαίσθητα είναι όλα αυτά στην παραμικρή ταραγμένη συμπεριφορά που φέρνει βία. Δεν έχω καμμία δικαιολογία. Κι ας ήταν το τηλεφώνημα στον άνθρωπο που παραδίδω τα πάντα.

Και βρίσκομαι σήμερα με ένα σύννεφο στα μάτια και την ψυχή να αντιμετωπίζω τον κόσμο. Δύσκολη μέρα.

Γράψτε μου. Βοηθάει κι εμένα κι εσάς.

Διαμάντι ! ! !

.

.

.

Δύ’ μέραν, τρεί’ μέραν

Τη νυφ' έμπα' νε θεέ μ’ ενε.

Στολίζνα τεν, σκεπάζνα τεν

κι ατ’εγγύ στεφάνον ενε.

Στείλε στον άδην είδησιν,

τον κυρ’ να τς παραγγέλ’ ενε.

Κι ο κυρ’ σα τς πέρεν είδησιν

και λαλέσεν τον χαρ’ νε.

.

.

.

Χάϊ κου

.

.

.

Δεν χαίρομαι πια
τις ομορφιές του κόσμου

που σε θυμίζουν.

.

.

.

"Η αυτοβιογραφία του φωτός"

Μόλις τέλειωσα το βιβλίο του Γιώργου Γραμμα-τικάκη "Η αυτοβιο-γραφία του φωτός".
Ανάμικτα συναι-σθήματα. Δέος μπροστά στα μεγέθη (είτε του σύμπαντος, είτε του μικρόκοσμου), δέος μπροστά στα άγνωστα μεγέθη, δέος μπροστά στην κατανόηση της ιλιγγιώδους μικρότητάς μου αλλά και αίσθηση ότι πληρώ το πάν, νυν και αεί.
Δεν είναι το βιβλίο. Είναι κάτι παραπάνω. Μοιάζει με την μυστηριώδη γυναίκα που περιφέρεται με αινιγματικό χαμόγελο σε όλες τις σελίδες. Είναι σαν εκείνη τη ματιά που ξεκινάει την σχέση και τη ματιά που την τελειώνει.
Και πάλι ο χρόνος.
Δύο αποκαλύψεις που καταγράφονται στον επίλογο του βιβλίου:
Στο δωμάτιο που βρισκόμαστε κυκλοφορούν φωτόνια που έρχονται απο την πρώτη στιγμή της δημιουργίας. Από τη στιγμή που ακούστηκε το "Γεννηθήτω το φώς".
Τα φωτόνια είναι εκτός χρόνου. Δεν υπακούουν στη διάσταση του χρόνου.


Στο δικό μου χθεσινό παιχνίδι με το φώς προσπάθησα να αποτυπώσω την αίσθηση που πήρα απο την χορευτική παράσταση της Σοφίας Αντωνιάδου. Γοητευτική παράσταση. Και ακόμη γοητευτικότερη γινόταν απο τις αδυναμίες της.
Πολύ φώς.
Μπράβο στη Σοφία και στα κορίτσια της.

ΣΥΝ(+)είδηση

Συγκλονιστικό το έμμετρο πρωτοσέλιδο της ΣΥΝ(+)είδησης του Γιάννη Αγγέλογλου. http://www.synidisi.gr
Γράφτηκε με αφορμή την βιοτεχνική παραγωγή βραβεύσεων που εγκαινίασε ο Δήμαρχος Σκουμπόπουλος και ειδικώτερα την βράβευση ανθρώπων του κύρους του καθηγητή κ.Τσολάκη. Φαίνεται άλλη μια φορά καθαρά ότι η αντίληψη που έχει επικρατήσει για την πολιτική είναι πως πρόκειται (η πολιτική) για επικοινωνιακή τεχνική με σκοπό να αποκοιμηθούν οι ενοχλητικά παρούσες μάζες. Και το παράδοξο είναι ότι αυτή η αντίληψη καλλιεργείται και ασκείται απο ανθρώπους που κατ'εξοχήν προβάλουν τον εαυτό τους σαν "λαϊκά παιδιά". Βέβαια γι αυτούς ο λαός είναι ένα εξαθλιωμένο, άβουλο, κουτοπόνηρο, εύκολα καθοδηγούμενο και επιρρεπές σε φθηνή εξαγορά σύνολο συμπολιτών μας. Η βιοτεχνία λοιπόν των βραβεύσεων που στήθηκε αντανακλά ακριβώς την κουτοπονηριά αυτών που την εμπνεύσθηκαν απαξιώνοντας την διαδικασία μιας βράβευσης και μετατρέποντάς την σε χλευασμό. Αλλά βέβαια το σημαντικό δεν είναι αυτό το γεγονός που στο κάτω-κάτω ήταν και αναμενόμενο. Είναι συγκλονιστική η αποκάλυψη ότι γι αυτήν την κατάντια είμαστε συμμέτοχοι όλοι. Άλλος λίγο και άλλος πολύ.

"...Οι βάρβαροι δεν 'φθάσαν σήμερα, μα απο καιρό!
Δεν είναι επείσακτοι, δεν είναι ξένοι,
τους αναδείξαμε εμείς. Είναι απο 'δω..."

Και ακόμη περισσότερο: είναι μέσα στον καθένα μας. Εμείς είμαστε οι βάρβαροι! Κι ας μην υποκρινόμαστε πως τάχα κοιτάμε τον ορίζοντα, πέρα μακριά, με το χέρι σκιάδι στο μέτωπο, μπάς και τους διακρίνουμε νάρχονται.
Ελάχιστη πράξη αντίστασης στην επιδρομή των βαρβάρων να κατεβάσουμε το χέρι απο το μέτωπο και να κοιτάξουμε στον καθρέφτη. Όποιος μπορεί και όποιος έχει το κουράγιο. Αφήστε τις λογικές και τους λογαριασμούς. Η ζωή είναι μικρή, πολύ μικρή. Το τώρα και το τέλος είναι απέραντα!
Φίλε Γιάννη σε ασπάζομαι.

Πρωτομαγιά κι ακόμη ο ήλιος δεν βγήκε!
Φαίνεται να περιμένει στην κορυφή του βουνού, ανεξάρτητος απο το μενεξεδί σκοτάδι της νύχτας που απλώνεται χαμηλότερα στις πλαγιές του βουνού και στον κάμπο. Ο άλλος τρόπος είναι να πορευτούμε προς αυτόν αντί να τον περιμένουμε να ξεμυτίσει. Είναι ανήφορος βέβαια μέχρι την κορυφή αλλά η ανταμοιβή μεγάλη για τον κάματο της ανηφορικής πορείας.
Και πάλι οι λέξεις δεν φτάνουν.
Το φώς.
Μόνο το φώς μπορεί να περιγράφει με ακρίβεια χειρουργική το ορατό και το αόρατο. Όσο το φώς το επιτρέπουμε να κυκλοφορεί μέσα μας τόσο πιό καθαρά γίνονται τα πράγματα, τα αισθήματα και οι πολιτικές τους.
Σου φιλώ το χέρι.

Χάϊ κου

.

.

.

Γιατί μιλάει
ο άνεμος στα φύλλα;

Αναρωτιέσαι!

.

.

.

Το καραβάκι.

Το καραβάκι: "ΧΑΝΟΜΑΙ ΓΙΑ ΣΕΝΑ..."
Τώρα κατάλαβα τί ήταν εκείνο το αίσθημα που με έκανε να χοροπηδήσω όταν είδα το καραβάκι στην άκρη της δεντροστοιχίας έξω απο το νεκροταφείο της Καισαριανής: μου μιλούσε για την αναχώρηση. Και το αγόρασα.
Τότε δεν ήξερα ακόμη ποιανού αναχώρηση. Και χαιρόμουν γιατί νόμιζα ήταν η δική μου. Θέλησα να του δώσω το όνομά σου. Και "κάποιος" σου υπαγόρευσε να μου θυμήσεις το "ΧΑΝΟΜΑΙ ΓΙΑ ΣΕΝΑ" από κείνο το πανέμορφο κωνσταντινοπολίτικο τραγούδι. Και είπα "ναι! αυτό είναι" αλλά δεν αξιώθηκα να το γράψω στην κουπαστή του. Έπρεπε να έρθει η ώρα της αναχώρησής σου για να καταλάβω. Το καραβάκι μου έδειχνε τη δική σου αναχώρηση! Και σε μένα έμεινε το όνομά και το αίσθημα: Χάνομαι για σένα.

Τα κάστρα πέφτουν απο μέσα...

Η μικρή μας κοινωνία βιώνει τα τελευταία χρόνια μια αργή και ύπουλη αφαίμαξη στο ανθρώπινο δυναμικό της. Μειώθηκε δραματικά ο πληθυσμός της στις ηλικίες μεταξύ 18 και 25 ετών. Οι βασικές αιτίες δύο: σπουδές και εξεύρεση επαγγελματικής αποκατάστασης. Και οι δύο αιτίες σοβαρότατες και χωρίς την δυνατότητα αναίρεσής τους. Οι νέοι πρέπει να σπουδάσουν, πρέπει να αναζητήσουν την καλύτερη, γι αυτούς και για τις δυνατότητές τους, ευκαιρία για επαγγελματική και οικονομική ανέλιξη.

Έτσι στην πόλη παραμένουν είτε αυτοί που δεν επιλέγουν ή δεν μπορούν να συνεχίσουν τις σπουδές μετά το λύκειο, είτε αυτοί που έχουν εξασφαλισμένη από τους γονείς τους την επαγγελματική τους αποκατάσταση. Και οι δύο αυτές περιπτώσεις συμπληρώνονται από αυτούς που επιθυμούν να χρησιμοποιήσουν τις σπουδές τους για την κατάληψη μιας θέσης στο δημόσιο τομέα. Σε κάθε όμως περίπτωση τα μυαλά, οι δημιουργικοί άνθρωποι που διακατέχονται από ανησυχία για το καινούργιο και την ορμή να χτίσουν το νέο, δεν βρίσκουν χώρο και εγκαταλείπουν την πόλη. Στην δε μετοικεσία συμβάλουν και οι περισσότεροι γονείς όταν διακρίνουν ότι το παιδί τους έχει τις δυνατότητες να διευρύνει τους οικονομικούς ή επιστημονικούς ή καλλιτεχνικούς του ορίζοντες. Και κανείς δεν μπορεί να τους ψέξει. Το αντίθετο. Όσοι γονείς κατευθύνουν τους γόνους τους σε άλλη γη δείχνουν γενναιότητα και φορτώνονται το συναισθηματικό κόστος της «απώλειας».

Από την άλλη μεριά η πόλη μας στερείται το πιο ζωντανό και δημιουργικό κομμάτι της, τους ανθρώπους που με την ορμή και την δημιουργικότητά τους θα αμφισβητήσουν και θα επανακαθορίσουν τα όρια αυτής της κοινωνίας. Και η αποστέρηση αυτή έχει αργές μεν αλλά καταστροφικές συνέπειες. Στο επίπεδο το ψυχοκοινωνιολογικό: η πόλη είναι μία πόλη «γερασμένη». Όχι ίσως τόσο από άποψη ηλικίας όσο από άποψη συμπεριφοράς. Ακόμη και οι νέοι που παραμένουν σ’αυτήν συμπεριφέρονται σαν να δίνουν αναφορά κάπου. Δηλαδή σαν γέροντες. Με κωδικοποιημένες συμπεριφορές χωρίς ευδιάκριτη αναγνωρισιμότητα της προσωπικής θέλησης. Στο ντύσιμο, στον τρόπο διασκέδασης, στον τρόπο που οργανώνουν τις σχέσεις τους. Λείπει η φρεσκάδα της νεανικής ορμής που μέσα από λάθη, ρίξεις και συγκρούσεις διαμορφώνει το καινούργιο. Αυτά συντελούνται αλλού και μας έρχονται συνήθως ως κακέκτυπα. Στο οικονομικό επίπεδο η αφαίμαξη αυτού του δυναμικού κατεβάζει την ποιότητα των προσφερομένων υπηρεσιών και την δυνατότητα να δούμε καινούργιες επιχειρηματικές προτάσεις στην πόλη μας πέρα από τις συνηθισμένες και κληροδοτημένες από τους παλαιότερους.

Αναστροφή σ’αυτήν την κατάσταση δεν φαίνεται να υπάρχει. Είναι από τα μεγάλα προβλήματα που οι πολιτικοί αποφεύγουν σαν τον διάολο το λιβάνι. Η απάντηση απαιτεί μακροπρόθεσμες κινήσεις που δεν «βγάζουν είδηση». Αλλά και οι συμπολίτες μας φαίνεται να κινούνται τελείως μοιρολατρικά.

Παραμένει ωστόσο ως πρόβλημα. Πρόβλημα Πολιτικό, με π κεφαλαίο. Αν το διακρίνουμε, αν το έχουμε στο νου μας, μπορούμε ακόμη και μεσοπρόθεσμα να το αντιμετωπίσουμε. Είτε άμεσα είτε έμμεσα. Προς το παρόν όμως ας αρκεσθούμε στην προσπάθεια να αναγνωρίσουμε και να περιγράψουμε το πρόβλημα σε όλες του τις διαστάσεις. Για τις πιθανές λύσεις του θα επανέλθουμε.

Συζήτηση-Διαβούλευση.

Το ζήτημα της "κυκλοφορίας των αυτοκινήτων" μέσα στην πόλη πρέπει να μετατραπεί σε ζήτημα "κυκλοφορίας των ανθρώπων". Η ανατοποθέτηση αυτή ανοίγει μια άλλη προοπτική στην συζήτηση για το κυκλοφοριακό. Γίνεται έτσι πυρήνας του προβληματισμού ο άνθρωπος ως οντότητα και ως πολίτης και όχι τα τεχνικά του μέσα. Πρίν όμως απο όλα αυτά προέχει η συζήτηση, η διαβούλευση (επι το νεωτερικότερον). Δεν ξέρουμε να συζητάμε, να βουλευόμαστε, να βάζουμε δηλαδή κάτω το πρόβλημα και ακόμη και αν έχουμε διαμετρικά αντίθετες απόψεις να τις εκθέτουμε με πλήρη ευθύνη προσδοκώντας ότι θα καταλήξουμε σε μία πρακτική που θα ή θα λύσει το πρόβλημα ή θα το βάλει σε μία διαδικασία επίλυσης. Η έννοια της συζήτησης εν προκειμένω περιλαμβάνει όλες της τις μορφές: προφορικές, γραπτές, πειραματικές κλπ. Έχει ενδιαφέρον να δούμε πως ένα πρόβλημα, όπως το κυκλοφοριακό, ή όπως των διατηρητέων συνοικιών, ή όπως της διαχείρισης των μνημείων μπορεί να αναχθεί σε συζήτηση-διαβούλευση και στην συνέχεια συναίνεση. Ποιοί συμμετέχουν; Πώς ορίζεται το πλαίσιο μιας συζήτησης; Πόσο χρόνο κρατάει; Είναι μια εμπειρία που πρέπει να κατακτηθεί απο τους συμπολίτες.

Χάϊ κου

Μεγάλος βράχος.
Τραγουδήσεις ή κλάψεις
ο ίδιος είναι.

Πώς να φωτίσει η άνοιξη;

Η άνοιξη που άρχισε χθές.

Αστυπάλαια.

Φώς.

Το χρειαζόμαστε μετά απο τόσες μέρες μούχλας και μιζέριας.

Και τα προβλήματα σαν να φωτίζονται αλλιώς. Θα μου πείς: "Σιγά μην αντιμετωπίσουμε το κυκλοφοριακό με ανοιξιάτικο φώς". Έχεις δίκιο. Δεν είναι δυνατόν ένα πρόβλημα που η ρίζες του ακουμπούν στα θεμέλια του πολιτισμού μας, που έχει να κάνει με την ψυχική κατάσταση του καθενός μας, που μόνο τεχνικό δεν είναι, να αντιμετωπιστεί με την εικόνα της γυναίκας που λικνίζεται μπροστά στην πικροδάφνη! Αλλά και πάλι αν δεν φωτίσουμε αυτά τα προβλήματα με φώς της άνοιξης, θα παραμένουν σκοτεινοί παραστάτες της καθημερινότητάς μας αναγορεύντας τη μιζέρια σε στάση ζωής. Τέτοιος φωτισμός, παραδείγματος χάριν, ήταν η χθεσινή συζήτηση για την κυκλοφορία στα ιστορικά κέντρα των πόλεων (ή κάπως έτσι) με τον συγκοινωνιολόγο Θάνο Βλαστό. Τα αυτοκίνητα δεν είναι το πρόβλημα. Ίσως και κακώς να χρησιμοποιούμε τον όρο "πρόβλημα". Το αυτοκίνητο είναι η διαφυγή από τον εγκλεισμό του ανθρώπου στις μεσαιωνικές πόλεις και κοινωνίες. Η εκτίναξη στους ορίζοντες που μέχρι τότε ήταν περιορισμένοι από τον τρόπο του "κοινωνείν" και την πολεοδομία του. Και η παντοδυναμία του οφείλεται ακριβώς στο γεγονός ότι ακόμη και σήμερα ξεπερνάει τα μέτρα ενός μέσου μεταφοράς και μεταβάλεται στο όχημα της προσωπικής-ατομικής ΜΟΥ ελευθερίας από την "πυκνή" πόλη, τις "πυκνές" σχέσεις κλπ.

Πώς να φωτίσει η άνοιξη το "πρόβλημα";

(Ενδιαφέρον θέμα. Θα επανέλθω γρήγορα).

Σκέψεις... αυτοδιοίκησης.

Απόσπασμα απο ομιλία μου

..."Δεν χρησιμοποιώ τυχαία τον όρο «αίσθημα». Τον χρησιμοποιώ γιατί είμαι πεισμένος ότι αν από σήμερα δεν αντιμετωπίσουμε με ρεαλισμό την διάσταση ανάμεσα στην καθημερινότητα και τα μακροοικονομικά ή αφηρημένα πολιτικά μεγέθη θα ζήσουμε το Βατερλώ όχι μόνο της δικής μας αλλά σύνολης της πολιτικής. Αν δεν προσεγγίσουμε τον πολίτη όχι για να του δείξουμε τον δρόμο αλλά για να συνεργαστούμε μαζί του αναγορεύοντάς τον σε κύριο παράγοντα του πολιτικού παιχνιδιού. Τι άλλο είναι όμως καθημερινότητα από την επιθυμία του καθενός μας για ποιότητα ζωής, όπως και αν την εννοεί ο καθένας; Τι άλλο είναι η καθημερινότητα από αισθήματα; Τα αισθήματα του κάθε πολίτη για καταξίωση, για επιτυχία, τα αισθήματα αποκλεισμού λόγω ανεργίας; Πώς θα ήταν δυνατόν να μιλήσουμε για σχεδιασμούς, για πλάνα, για δομές και υπερδομές, για αφηρημένες εν πολλοίς έννοιες και να έχουμε την απαίτηση όχι μόνον να μας καταλάβει αλλά και να μας ακολουθήσει ο συμπολίτης μας, αν δεν μιλήσουμε στο ψυχικό του αίσθημα, εκεί δηλαδή από όπου αντλεί νόημα για τα πράγματα και τον καθημερινό του βίο;
Η καθημερινότητα είναι ο χώρος όπου εμείς οι προερχόμενοι από τον αριστερό χώρο ηττηθήκαμε. Ηττηθήκαμε γιατί στην αγωνία μας να πάμε τον κόσμο ένα βήμα πιο μπροστά αντιμετωπίσαμε, με αυταρέσκεια πολλές φορές, την κοινωνία μόνον σαν σύνολο από συστήματα, σαν δομές που η διαχείρισή τους και μόνο ήταν αρκετή για να φέρει τον παράδεισο στη γη. Αρνηθήκαμε να δούμε τον πολίτη σαν μία ατομική προσωπικότητα, αυτόνομο, με δικές του επιθυμίες και αισθήματα που δεν καθορίζονται πια αποκλειστικά και μόνο από «τάξεις», από οικογένειες, από οποιαδήποτε τύπου ομάδα. Και ενώ καταφέραμε να εκσυγχρονίσουμε τις υποδομές και να διαχειριστούμε μακροοικονομικά μεγέθη τεραστίων διαστάσεων, χάσαμε την ψήφο των πολιτών γιατί ξεχάσαμε την ατομική του επιθυμία. (Για να μη γίνει καμία παρεξήγηση. Ο συντηρητικός χώρος ούτε καν αντιλήφθηκε την μεταβολή που ανέδειξε την καθημερινότητα σε βαρύνοντα πολιτικό συντελεστή. Χρησιμοποίησε την βοώσα ανάγκη για να την μετατρέψει στο χυδαιότερο σύνθημα: «ό,τι θέλει ο λαός». Με μόνο και αποκλειστικό στόχο την εξουσία)"...

Χυδαιότητα "αρχόντων"...

Η χυδαιότητα είναι κυρίαρχη στον λόγο που διατυπώνει δημόσια και επίσημα ο δήμαρχος. Και δεν θα άξιζε να ασχοληθεί κανείς με ένα ατομικό χαρακτηριστικό ενός ανθρώπου αν αυτό το χαρακτηριστικό δεν εκπορευόταν απο έναν "επικεφαλής" και (το χειρότερο) δεν εύρισκε αποδοχή στον πληθυσμό της Βέροιας (σε μεγάλο κομμάτι). Τι έχουμε πάθει; Γιατί φαίνεται ότι κυριαρχεί στον καθένα μας, όχι πιά ένα εσωτερικό αίτημα δικαιοσύνης ή αρετής αλλά μία αγωνιώδης προσπάθεια προβολής και επιβολής ενός εγώ; Και μάλιστα ενός εγώ που τις περισσότερες φορές είναι κενό απο δημιουργικό περιεχόμενο αλλά γεμάτο απο ψυχικές αγκυλώσεις και στρεβλώσεις. Και φαίνεται ότι αυτό το σύνολο, αυτών των εγώ εκλέγει δήμαρχο και δημοτικούς συμβούλους που έρχονται να κουμαντάρουν την ζωή μου είτε με πράξεις είτε (το πιό επικίνδυνο) με παραλείψεις.

Αλλιώτικο ξημέρωμα... Γυναίκες στο τιμόνι.

Το ξημέρωμα στην πόλη Esna της Αιγύπτου, πάνω στον Νείλο, με τα μπαλόνια να ξεπερνούν τις κορυφογραμμές και να μην φτάνουν τα σμήνη των πουλιών που ξεκινούν τη μέρα τους. Να η απάντηση στο άσχημο ξύπνημα τις προάλλες.
Θέμα: Στις συγκοινωνιολογικές μελέτες που θα γίνουν στη Βέροια, θα πρέπει να συμπεριληφθεί και το ερώτημα: Η συμπεριφορά των οδηγών διαφέρει άν ο οδηγός είναι άντρας απο την οδηγό γυναίκα; Το ξέρω ότι σε πολλές περιπτώσεις είναι κουτό να εξετάζουμε συμεριφορές ομαδοποιώντας πληθυσμούς αλλά στην περίπτωση αυτή νομίζω ότι ισχύει ο διαχωρισμός κι αυτό για δύο λόγους: Ο πρώτος έχει να κάνει με την ικανότητα προσανατολισμού της γυναίκας στο χώρο. Φαίνεται ότι για ιστορικοκοινωνικούς λόγους που στη συνέχεια έφτασαν σε επίπεδο DNA, η γυναίκα δεν ανέπτυξε την ικανότητα προσανατολισμού στο χώρο σε αντίθεση με τον άντρα που λόγω της κυνηγετικής του δραστηριότητας απέκτησε αυτήν την ικανότητα. Αυτό σήμερα κάνει τη γυναίκα να συμπεριφέρεται στην οδήγηση αλλιώτικα απο τον άντρα. Ο δεύτερος λόγος έχει να κάνει με μία υπόγεια επιθετικότητα της γυναίκας την ώρα που οδηγεί η οποία εκδηλώνεται π.χ. με το γεγονός ότι δεν παραχωρεί ποτέ προτεραιότητα είτε σε οχήματα είτε σε πεζούς, ή άν τυχόν έχει αυξημένες οδηγικές ικανότητες (ή νομίζει πως τις έχει) οδηγεί ιδιαίτερα επικίνδυνα. Μέ όλη μου την αγάπη στις γυναίκες: αφού μοιραζόμαστε τον δρόμο άς συμφωνήσουμε και στους όρους που θα κινούμαστε σ'αυτόν (ξέρετε εκείνους τους άγραφους που δεν περιλαμβάνονται στον ΚΟΚ). 

Η μέρα αρχίζει δύσκολα...

Τρείς μέρες διακοπών "διαστέλουν τον φαινομενικό χρόνο" είπε σήμερα το πρωί ένας ακροατής ραδιοφώνου.
Δεν έχει άδικο. Και έχει ακόμη μεγαλύτερη αξία όταν ακούγεται την επόμενη της Καθαρής Δευτέρας. (Υπάρχει συσσωρευμένη σοφία στο στήσιμο των εορταστικών περιόδων που ξεπερνάει τα όρια του θρησκευτικού ή κοινωνικού γεγονότος).
Ξεκίνησα άσχημα. Είναι από κείνες τις μέρες που λές "και τώρα;" Άντε να μαζέψεις κουράγιο και δύναμη για να πάς στο γραφείο όπου σε περιμένουν... και τι δεν σε περιμένει... Δύσκολα. Και έχει και μιά απαίσια συννεφιά με κρύο που σου κλείνει τον ορίζοντα. Και οι άνθρωποι συνεχίζουν να οδηγούν σαν να ήρθε η συντέλεια του κόσμου, σαν να πρέπει να τα προλάβουν όλα εδώ και τώρα. Και δεν χτυπάει το τηλέφωνο με κείνον τον ειδικό nokia tune χτύπο και αφήνει ένα κενό στο στήθος. Κενό την ώρα που χρειάζομαι γεμάτη την καρδιά.
Φτού κι απ την αρχή...

Χαιρετώ τον κόσμο!

Η πρώτη μου στο blog-σύμπαν.
Και χαιρετώ τους κατοίκους του. Μου είστε ήδη συμπαθείς απο την επίσκεψή μου σε άλλα blogs και παρά τις αντιρρήσεις ή διαφωνίες μου με ότι κυκλοφορεί νιώθω ότι μπαίνω σε μια τεράστια "αγορά" (με την κυριολεκτική της σημασία) όπου έχω να πάρω και να δώσω.
Τα ενδιαφέροντά μου:
1. Να φέρω στην πολιτική το ψυχικό αίσθημα, την προσωπική επιθυμία. Αποστεώθηκε η πολιτική απο τέχνη σε "τεχνολογία" διαχείρισης γιατί έλειψε απο τα κοινά η θερμότητα του προσωπικού μας "θέλω", η ζαλιστική πολυχρωμία του ψυχικού αισθήματος των ανθρώπων.
2. Να δώ την τέχνη να πλημμυρίζει την πόλη μου. Όχι γιατί μου αρέσουν τα "όμορφα πράγματα" αλλά γιατί είναι ο μόνος τρόπος να ανοίξει η δίοδος πρός την αισιοδοξία, ένα αίσθημα που γίνεται είδος εν ανεπαρκεία, ιδιαίτερα στη Βέροια και την περιοχή της που βυθίζεται τα τελευταία χρόνια στην απογοήτευση και την μιζέρια.
Αυτά για το ξεκίνημα.