08 Μαΐου, 2007

Κωνσταντινούπολη! Η ΠΟΛΗ !

Αυτή τη φορά επισκέφθηκα την Κωνσταντινούπολη κάτω από μία ιδιαίτερη συνθήκη. Συμμετείχα σε μία εκδρομή συμμαθητών και συμμαθητριών, της τάξης του 69, που πήραμε την εκδίκησή μας απο τους στενοκέφαλους της τότε εποχής οι οποίοι δεν μας επέτρεψαν να κάνουμε κοινή εκδρομή (τα λύκεια αρρένων και θηλέων). Ήταν μία εκδρομή-αναμέτρηση με τον χρόνο. Δεν υπάρχουν νικητές και ηττημένοι σ'αυτές τις συγκρούσεις. Υπάρχει μόνο ένα ξεδίπλωμα του μέσα χρόνου, αυτού που μας κρατάει παιδιά άχρι καιρού. Δηλαδή μόνο χαρά!



Η Πόλη γεμάτη με παρουσίες απόντων.




Η ΑγιαΣοφιά... Πικράθηκα πολύ με τους Τούρκους που εγκατέλειψαν το μνημείο. Μέσα στον ναό πετούν περιστέρια!!! Καταρέει! Πρέπει να βοηθήσουμε τους Τούρκους που ξέρουν να σέβονται την ιστορία να αντιμετωπίσουν τους μικρονοϊκούς συμπατριώτες τους που θέλουν να εξαφανίσουν το μνημείο.



















(Μπορεί να είναι και ρωσίδα! Μη χαίρεστε. Παρ'όλα αυτά φέρνει κομμάτι απο την ανατολή των ονείρων μας).
























Το avatar μου σε πιό ανατολική παραλλαγή...

26 Απριλίου, 2007

San Francisco

1. Γειτονιά, τράμ (cable), ησυχία, αργοί ρυθμοί. 2. Βόλτα στον κόλπο.
3. Golden Gate Bridge. Βρέχει, αλλά αυτό δεν μειώνει την εντυπωσιακή γέφυρα.



4. Ο ΒΡΑΧΟΣ!



5. Το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης του Σαν Φρανσίσκο. (SF MoMA).





6. Το ΜοΜΑ την ημέρα απο το Yerba Buena Gardens.






7. Το αίθριο του ΜοΜΑ.












17 Απριλίου, 2007

Χωρίς λόγια...

Τεχνικά προβλήματα με το δίκτυο και ελάχιστος χρόνος δεν μου επέτρεψαν να βάλω σχόλια στις φωτογραφίες που ανέβασα (το έκανα στο Sacramento που κατάφερα να βρώ ένα διάθεσμο wifi έστω και με χαμηλό σήμα). Επανορθώνω μερικώς:

1. Το άγαλμα είναι ολλανδού καλλιτέχνη και στολίζει μαζί με άλλα δύο παρόμοια, την είσοδο του ξενοδοχείου Embassy Suites on the River στο Sacramento.























2. Το κτίριο της Cryshler στη Νέα Υόρκη.




3. Η 5η Λεωφόρος ετοιμάζεται για την παρέλαση της 25ης Μαρτίου. (Ναί! της ελληνικής)

4. Αγιος Πατρίκιος vs scyscraper.























5. Το κάγκελο της σχολής design.



















6. Ναί! Είναι ο πρωτότυπος! (New York Museum of Mondern Art).















7. Broadway. Το φάντασμα της Όπερας.

























8. Το λιμάνι.

















9. Η εσωτερική αυλή του MoMA της Νέας Υόρκης.













10. Grand Central. Ο κεντρικός σιδ. σταθμός της Νέας Υόρκης.



11. Το αίθριο του μουσείου Cuggenheim.






12. Όψη του Sacramento.

13. Παλιά πόλη του Sacramento.

02 Απριλίου, 2007

Λουλούδια vs Ζαρζαβατικά


Όσο φυτρώνουν λουλούδια στα κεφάλια των γυναικών μην ανησυχείς για τίποτα. 'Οταν αρχίσουν να εγκαθίστανται ζαρζαβατικά τότε κοπάνα την!

22 Μαρτίου, 2007

Εξομολογήσεις γυναικών...

Τώρα... η θεία Βιβή δίνει οδηγίες ή η Νίκη; Ο νεαρός (όπως όλοι οι άντρες) ούτως ή άλλως θα αργήσει να καταλάβει τις "συνεννοήσεις γυναικών".

(Από την προετοιμασία της παράστασης "εξομολογήσεις γυναικών" του Νίκου Μανούδη).

12 Μαρτίου, 2007


Έμπλεος στην απουσία.

Και όσο η νύχτα γεμίζει μουσική τόσο φωτίζεται η απώλεια.
"Μάταιο ταξίδι δεν υπάρχει..."

Πολλοί άνθρωποι, φωνές, φώτα...
Δεν τρέμει όμως το φως του κεριού.
Νεύει στον ρυθμό της ψυχής μου αδιαφορώντας για τον κόσμο.

Άφησε χώρο για την έκπληξη, αλλιώς δεν έχει ελπίδα.

05 Μαρτίου, 2007

Διαδρομή οικεία...







Για τέσσερα, τουλάχιστον, χρόνια έκανα πολύ συχνά αυτήν την διαδρομή. Την διαδρομή που περιτριγυρίζει την Ακρόπολη. Δεν την φωτογράφησα ποτέ! Το έκανα προχθές αναζητώνας τα σημάδια και τους λόγους που κάνουν αυτόν τον χώρο να παραμένει για αιώνες ίδιος και διαφορετικός ταυτόχρονα.



Αυτές μου οι διαδρομές (που κρατούσαν λιγότερο απο μισή ώρα) έγιναν σε διάφορες εποχές και ώρες. Σε καταστάσεις έντασης ή ηρεμίας, με ιδέες να γεννιούνται και αδιέξοδα. Άλλωστε σ'αυτόν τον χώρο γεννήθηκε η σχέση μου με μία γυναίκα που με σημάδεψε.


Tribute λοιπόν στον έρωτα που ξεπηδάει απο όπου και όταν θέλει.



24 Φεβρουαρίου, 2007

Από το μέσα μέρος...


Σαν να έρχονται από αλλού! Από το μέσα μέρος...

22 Φεβρουαρίου, 2007

Σήμερα διάβασα (και σας το μεταφέρω) ότι: "ορθολογιστής είναι αυτός που κάνει λάθη με απόλυτη αυτοπεποίθηση". Αυτό, σε σύνδεση με το post περί βεβαιότητας, μέ έκανε και γέλασα σήμερα το πρωΐ, μετά το αγχώδες χθεσινό ξύπνημα στις τέσσερις τα ξημερώματα από τον σεισμό.


Τα καρναβάλια είναι μία κατάσταση που ποτέ δεν με συγκίνησαν ιδιαίτερα. Δεν έχω μασκαρευτεί καμμιά φορά και ούτε προβλέπεται να το κάνω. Και δεν το βάζω σε αξιολόγηση. Φέτος όμως αποφάσισα να παρακολουθήσω δύο "δρώμενα": ένα στη Νάουσα και ένα στην Κοζάνη. Της Νάουσας το είχα ξαναζήσει πρίν κάποια χρόνια, της Κοζάνης ποτέ. Οι "Μπούλες κι οι Γενίτσαροι" λοιπόν με συγκίνησαν. Το εννοώ. Μέχρι δακρύων! Θέλεις ο ήχος του ζουρνά με το νταούλι, θέλεις η σοβαρότητα που πηγάζει απο ένα αίσθημα αυθεντικής συνέχειας στα πρόσωπα των συμμετεχόντων, θέλεις η προσήλωση των θεατών; Όλα αυτά μαζί με πήραν! Και βέβαια καμμία σχέση μ'αυτό που ονομάζουμε "καρναβάλι". Το έθιμο θα υπήρχε ανεξάρτητα αν συνδέονταν με τις αποκρηές ή όχι. Έχει να πεί, φαίνεται, άλλα πράγματα.










Τό ίδιο συνέβη και στην Κοζάνη. Διαφορετική η τελετή αλλά ίδιο το κίνητρο, ίδια η αυθεντικότητα, ίδια η αντίληψη για την διασκέδαση. Και στις δύο περιπτώσεις έζησα μία απο τις καλές πλευρές της "κοινοτικής" ζωής, όπου η ατομικότητα προστίθεται διανυσματικά και εκτοξεύει τους πάντες στην καλή όχθη της ζωής.





09 Φεβρουαρίου, 2007


Στην αντανάκλαση φαίνεται η πραγματική μορφή της πόλης.
Η αγωνία της ευθείας για επικράτηση καταρέει.
Η αντικατάσταση της ευθείας γίνεται με κωμικοτραγικό τρόπο, τέτοιον που ταιριάζει στα έργα της.
Για μας όμως η αντανάκλαση γίνεται ένα παράθυρο στην άλλη πραγματικότητα, την γενέθλια του νέου.

04 Φεβρουαρίου, 2007

Full moon dialogue



Και η πανσέληνος επιστρέφει αδιαφο-ρώντας για τα σύννεφα στο οπτικό μου πεδίο.

Η παράσταση "2" του Παπαϊωάννου είχε μία αρτιότητα εκτελεστική (και παραγωγής) που σε εμπόδιζε να διαβάσεις το παραμέσα. Η αρτιότητα απο μόνη της είναι μία αξία και μάλιστα αξία που την έχουμε ανάγκη σε ένα τόπο της προχειρότητας και της ευκολίας. Εντάξει! Και μπράβο. Και σε σημαντικό μέρος της παράστασης αυτό το γεγονός της άρτιας, υπεύθυνης και σοβαρής performance με κράτησε παρά το γεγονός ότι η χορογραφική γλώσσα του Παπαϊωάννου χρησιμοποιούσε "φράσεις" δεδομένες είτε από άλλους καλλιτέχνες είτε απο το ίδιο του το έργο. Από ένα σημείο και μετά διαπίστωσα ένα κενό μέσα μου. Ένα κενό κρύο και με μαγιά φόβου. Αναζήτησα την πηγή του. Και την εντόπισα! Ήταν ένας υπόκωφος και δόλιος μισογυνισμός. Απουσίαζε η γυναίκα απο την παράσταση. Και η απουσία της υπογραμμιζόταν απο την "εμφάνισή" της με τρόπους φθηνούς. Παρά το γεγονός ότι η παράσταση ήταν ένα κολάζ από "σχόλια" για τον άνδρα στην καθημερινότητα, στην δουλειά, στον έρωτα, στη διασκέδαση, παρ'όλα αυτά αποτέλεσε για το δικό μου αίσθημα, μία επίθεση στην γυναίκα δια της διαγραφής. Δεν μπορείς να μιλήσεις για τον άνδρα χωρίς την "παρουσία" της γυναίκας. (Και δεν έννοώ ότι έλειπε απο τον θίασο η γυναικεία παρουσία). Δημιουργείς μία εικόνα ενός κόσμου ανάπηρου, τρομακτικού. Μπορεί κάποιοι να βιώνουν έναν τέτοιο κόσμο και η τέχνη να θέλει να τον περιγράψει.

Μένω εδώ.

Με το αίσθημα αυτού του σκοτεινού κενού μέσα μου και την απορία γιατί χειροκροτούσαν με πάθος οι γυναίκες!